• 목록
• 답변
• 글쓰기
• 게시판 리스트 옵션
  • 수정
  • 삭제

Przyznam szczerze, pierwszy raz gdy zobaczyłam prowansalską kuchnię na pinterest, pomyślałam: piękne, ale gdzie ja to wsadzę na moich trzydziestu dwóch metrach z balkonem wielkości dywanika. Bo prowansja to przecież przestrzeń, wysokie sufity, kamienna podłoga i okno na winnicę. Tymczasem ja mam w sypialni akurat tyle miejsca, żeby otworzyć szafę, ale nie mogę już uchylić drugiego skrzydła. Z rozpaczą patrzyłam na swoje meble z IKEI i marzyłam o beżach, błękitach i lekkich lnianych firankach. I wiecie co? Da się. Kluczem okazało się oszukanie optyki, ale też praktyczne podejście do tego, jak naprawdę mieszkamy. Prowansja to nie tylko styl, to filozofia funkcjonalności.

Zaczęłam od kanapy. Mieszkanie jest małe, więc salon pełni jednocześnie rolę sypialni dla gości. Zamiast wielkiego narożnika, który zjadłby całą przestrzeń, postawiłam na kompaktową sofę z click-clack mechanism. Działa to tak: za pomocą jednego ruchu oparcie odchyla się do poziomu siedziska i nagle mam płaską powierzchnię do spania. Pod spodem znajduje się dodatkowa skrzynia - to jest właśnie to, czego potrzebowałam. Można tam schować zimowe koce, poduszki dekoracyjne na zmianę sezonu, a nawet zapasowy ręcznik dla gościa. W tym stylu często widzimy ażurowe detale i nogi mebli, więc wybrałam model z lekką, drewnianą ramą pomalowaną na biało. Do tego poduchy obszyte surowym lnem, trochę wyblakłym od słońca. Efekt? Elegancja, która nie udaje, że ma stumetrowy taras.

Największym problemem w małym provence style interiors jest przechowywanie pościeli. Nie mam garderoby, a pawlacz wielkością przypomina raczej wnękę na odkurzacz. Rozwiązanie okazało się banalne, choć wcześniej o nim nie pomyślałam - wybrałam bed with storage. Rama łóżka została zaprojektowana tak, aby pod materacem znajdowały się cztery głębokie szuflady na cichych prowadnicach. W jednej trzymam komplety pościeli w kolorze écru i mięty, w drugiej pledy w prążki, a w trzeciej letnie koce. Czwarta? Tam wrzucam rzeczy, których nie używam, ale szkoda mi wyrzucić. Łóżko jest niskie, około czterdziestu centymetrów, co wizualnie podnosi sufit i sprawia, że pokój wydaje się większy. Głowę opiera się o zagłówek z tapicerki w kolorze spłowiałej róży, całość stoi na nóżkach, co pozwala cyrkulować powietrzu. Działa i wygląda jak żywcem wyjęte z prowansalskiej sypialni.

Kiedy znajomi pytają, jak utrzymać ten styl, gdy w domu mieszka trzech facetów i pies, śmieję się, ale mówię poważnie: kluczem są materiały, które znoszą życie. Zamiast drogiego jedwabiu wybrałam len i bawełnę o splocie płóciennym. Na sofie do codziennego wylegiwania się położyłam gruby pled, który można prać w pralce w czterdziestu stopniach. Ale największym wyzwaniem był wybór sofy, która będzie służyła do spania. W prowansji nie ma miejsca na pstrokaciznę, więc poszukałam czegoś stonowanego. Znalazłam model z velvet upholstery w odcieniu gołębiego błękitu. Aksamitna tapicerka, choć brzmi luksusowo, okazała się zaskakująco praktyczna - kurz na niej jest mniej widoczny niż na ciemnym tweedzie, a blask włosia dodaje wnętrzu głębi. Do tego dochodzi sprawa spania. Od razu wymieniłam fabryczną wkładkę na porządny foam mattress o gęstości czterdziestu kilo na metr sześcienny. To zmieniło wszystko.

Provence style interiors mają to do siebie, że uwielbiają drewno i kamień, ale w małym mieszkaniu kamienny blat w kuchni waży tonę i kruszy estetykę. Poszłam na kompromis - położyłam blat z konglomeratu, który imituje wapień, a na podłodze - panele winylowe w jodełkę, ale w wyblakłej, prawie białej wersji. Dzięki temu światło odbija się od podłogi, a pomieszczenie zyskuje na jasności. Druga sprawa: puff. W prowansji puff to element dekoracyjny, często obity pasiastą tkaniną. U mnie zamienił się w praktyczny siedzisko przy stoliku kawowym, a pod spodem trzymam cztery pary goś. Drobiazg, ale goście są wdzięczni, bo nie marzną w stopach na zimnej podłodze.

Najtrudniejsze okazało się wpasowanie dużej ilości tekstyliów bez efektu bałaganu. Stosuję zasadę ograniczonej palety: kolor migdałów, spłowiały błękit, ecru i odrobina lawendy na poduszkach. To działa, o ile nie przesadzę. W prowansji liczy się prostota, która wynika z życia na wsi - nie ma tam miejsca na nadmiar. Dlatego zamiast pięciu wazonów na komodzie, stoją dwa: jeden z suchymi gałązkami oliwnymi, drugi z suszoną lawendą. Zapach jest subtelny, nie duszący. A jeśli chodzi o przechowywanie bielizny pościelowej, znalazłam sposób jeszcze lepszy. W nogach łóżka postawiłam skrzynię z wiekiem obitą surowym lnem. Wygląda jak stara rodzinna pamiątka, a wewnątrz mieści sześć kompletów pościeli. To jedna z tych rzeczy, które ratują życie, gdy niespodziewanie wpada rodzina.

Osobną historią jest fotel z funkcją spania. W prowansji często widzimy fotel typu bergère, ale on nie leży płasko. Znalazłam kompromis w postaci fotela, który rozkłada się do pozycji leżącej, a jego konstrukcja opiera się na solidnym slatted frame. Listewki są gęsto ułożone, co zapewnia wentylację materaca i równomierne podparcie. Gdy gość śpi, po złożeniu fotel wygląda jak typowo dekoracyjny mebel. Kolejna sprawa: w małej łazience prowansja oznacza dużo bieli i drewna. Zamiast wanny postawiłam kabinę z przeszklonymi drzwiami, a na półkach umieściłam lniane ręczniki w odcieniach frotte i słoiki z mydłem. Działa to jak wizualny oddech.

Podsumowując ten domowy eksperyment, muszę przyznać, że provence style interiors w bloku są jak jazda na rowerze po wyboistej drodze - wymaga manewrów, ale daje radość. Największym wyzwaniem było połączenie elegancji z funkcjonalnością, zwłaszcza gdy w mieszkaniu mieszka się na co dzień z psem i dwiema parami nart w przedpokoju. Sofa z funkcją spania, która ma wbudowany pojemnik na pościel, okazała się wybawieniem. A gdy złożymy ją w stylu prowansalskim, czyli z narzutą z grubego lnu i stosem poduch w kolorze gołębim, nikt nie zgadnie, że pod spodem kryje się pełnowymiarowe łóżko. W tym stylu nie chodzi o perfekcyjną replikę francuskiej wsi. Chodzi o nastrój.

Dziś, gdy wchodzę do swojego mieszkania, czuję spokój. Zapach lawendy, szorstkość lnu pod palcami, lekki chłód podłogi pod stopami. I ta satysfakcja, że udało się połączyć marzenie o prowansji z realiami bloku z lat siedemdziesiątych, gdzie ściany są krzywe, a kaloryfer sterczy w najlepszym miejscu na ścianę. Wszystko opiera się na doborze mebli z funkcją spania, które nie krzyczą, że są meblami z funkcją spania. Kiedyś myślałam, że prowansja to tylko dla tych, którzy mają dom z ogrodem. Dziś wiem, że wystarczy sprytny sofę, kilka metrów kwadratowych i odrobina wyobraźni. A gdy przyjeżdża gość i zaskoczony pyta, gdzie śpię ja, uśmiecham się i odchylam oparcie kanapy. Działa za każdym razem.